تأخير وتسميه متفق مىشدند ، وگفتار ايشان را مىپذيرفتند واين كارشان را نسىء مىناميدند . زيرا آنان در هر دو سال ويا هر سه سال بقدر يك ماه ، أول سال اعراب را به تأخير مىانداختند بر حسب مقدارى كه آن سال مستحق آن بود . وروى اين أصل يكى از گويندگانشان مىگويد : لنا ناسىء تمشون تحت لوائه * يحل إذا شاء الشهور ويحرم « آن مقام تأخير اندازنده از ماست ، كه شما در تحت پرچم أو حركت مىكنيد ، وهر ما هي را كه بخواهد حلال مىكند ، وهر ما هي را كه بخواهد حرام مىنمايد . » واولين نسىء وتاخيرى كه واقع شد ، براي ماه محرم بود . فلهذا ماه صفر به نام محرم نامگذارى شد ، وماه ربيع الأول به نام صفر نامگذارى شد ، وهمينطور به ترتيب يكى پس از ديگرى ، نام هر ما هي را به روى ماههاى بعدى گذاردند . ودومين نسىء وتاخيرى كه واقع شد ، براي ماه صفر بود . فلهذا ماه بعدى را كه ربيع بود أيضا به نام صفر گذاردند . وهمينطور اين عمل نسىء بدين ترتيب دور مىزد ، ودر تمام ماههاى دوازده‌گانه گردش مىكرد ، تا بار ديگر به ماه محرم برگردد ، در اين حال همان كار أول